2008.06.03 -
Program zakończył poemat symfoniczny Richarda Straussa, Tako rzecze Zaratustra, Op. 30, który, według opisu samego Straussa, ma na celu przekazać muzycznie koncepcję stawania się istoty ludzkiej od jej początków do nadczłowieka Nietzschego, czemu towarzyszy przejście przez religijny i naukowy etap rozwoju.
Brawurowa, energiczna i burzliwa interpretacja Nesterowicza niewątpliwie podkreśliła nietzscheańską afirmację człowieka, sławienie przez niego życia poprzez odrzucenie transcendencji. Mimo wstępu, którego pierwsze takty okazały się może nadmiernie surowe jak na ukazanie momentu całkowitego spokoju poprzedzającego nadejście świtu, Orkiestra Symfoniczna Puerto Rico zagrała zgodnie z wirtuozowskimi wymaganiami partytury oraz dyrygenta, których ryzykownie szybkie tempa, choćby we wstępie albo w trzeciej części "O radości i namiętnościach", nigdy nie wymknęły się dyrygentowi z rąk.
Zagadkowe i enigmatyczne zakończenie dzieła, które pozostaje w całkowitym zawieszeniu wykonano tak skutecznie, że dyrygent został zmuszony do zasygnalizowania zakończenia utworu publiczności, niewątpliwie mało zaznajomionej z utworem.
Podsumowując, była to znakomita interpretacja tego symfonicznego tour de force Straussa.
Especial El Nuevo Día
Program zakończył poemat symfoniczny Richarda Straussa, Tako rzecze Zaratustra, Op. 30, który, według opisu samego Straussa, ma na celu przekazać muzycznie koncepcję stawania się istoty ludzkiej od jej początków do nadczłowieka Nietzschego, czemu towarzyszy przejście przez religijny i naukowy etap rozwoju.
Brawurowa, energiczna i burzliwa interpretacja Nesterowicza niewątpliwie podkreśliła nietzscheańską afirmację człowieka, sławienie przez niego życia poprzez odrzucenie transcendencji. Mimo wstępu, którego pierwsze takty okazały się może nadmiernie surowe jak na ukazanie momentu całkowitego spokoju poprzedzającego nadejście świtu, Orkiestra Symfoniczna Puerto Rico zagrała zgodnie z wirtuozowskimi wymaganiami partytury oraz dyrygenta, których ryzykownie szybkie tempa, choćby we wstępie albo w trzeciej części "O radości i namiętnościach", nigdy nie wymknęły się dyrygentowi z rąk.
Zagadkowe i enigmatyczne zakończenie dzieła, które pozostaje w całkowitym zawieszeniu wykonano tak skutecznie, że dyrygent został zmuszony do zasygnalizowania zakończenia utworu publiczności, niewątpliwie mało zaznajomionej z utworem.
Podsumowując, była to znakomita interpretacja tego symfonicznego tour de force Straussa.